آنچه در ادامه میآید ترجمهای است از آخرین بیانیهٔ عمومی برتراند راسل (۱۹۷۰-۱۸۷۲). این بیانیه مورخ ۳۱ ژانویهٔ ۱۹۷۰، یعنی دو روز پیش از مرگ او، است و ۳ فوریه ۱۹۷۰، یک روز پس از مرگش، در کنفرانس بینالمللی نمایندگان مجالس در قاهره خوانده شده است. راسل در این بیانیه، استدلال میکند که رنج یهودیان در دوران آلمان نازی نمیتواند توجیهی برای رنج و آوارگی صدها هزار فلسطینی باشد و خواستار اجرای عدالت در حق فلسطینیان است، عدالتی که، به باور او، نخستین گامش بازگشت اسرائیل به مرزها ۱۹۶۷ است.
جدیدترین مرحله از جنگ اعلاننشده در خاورمیانه بر خطای محاسباتیِای عمیق مبتنی است. بمبارانها در عمق خاک مصر غیرنظامیان را به تسلیم ترغیب نمیکند، بلکه عزمشان را برای مقاومت راسختر میکند. این درسِ تمامِ بمبارانهای هوایی است.
پاسخ ویتنامیها، که سالها بمباران سنگین آمریکاییها را تحمل کردهاند، نه تسلیم بلکه ساقط کردنِ هواپیماهای بیشتری از دشمن بوده است. هموطنان من، در ۱۹۴۰، با اتحاد و ارادهای بیسابقه در مقابل بمبارانهای هیتلر مقاومت کردند. از این رو، حملاتِ فعلی اسرائیل در رسیدن به هدفِ اصلیشان ناکام میمانند، گرچه در عین حال لازم است در سرتاسر جهان شدیداً محکوم شوند.
