به گزارش راه امروز – فرشته فریادرس: به مناسبت روز خبرنگار، شاید بد نباشد یکی از مهمترین موضوعات در رابطه میان رسانهها و سازمانها را صریحتر مطرح کنیم؛ موضوعی که سالهاست در حاشیه بسیاری از نشستها و برنامههای خبری وجود دارد: نحوه تعامل روابط عمومیها با رسانهها و شیوه دعوت از خبرنگاران.
روز خبرنگار فقط فرصتی برای تبریک و تقدیر از اهالی رسانه نیست؛ میتواند فرصتی برای بازنگری در مناسباتی باشد که میان رسانهها، روابط عمومیها، مدیران و افکار عمومی شکل گرفته است.
نشستهای خبری و برنامههای رسانهای در سازمانها و دستگاههای دولتی و همچنین مجموعههای بخش خصوصی، باید فرصتی برای پاسخگویی شفاف، اطلاعرسانی بیواسطه و ارتباط مستقیم با افکار عمومی باشند؛ نه محلی برای دعوت گزینشی از رسانهها بر اساس سلیقه مدیران یا روابط شخصی.
طبیعی است که ظرفیت یک نشست خبری، محدودیتهای اجرایی و ملاحظات مدیریتی ممکن است دامنه دعوتها را تحت تأثیر قرار دهد، اما این محدودیتها نباید به حذف سلیقهای رسانههای فعال و مستقل از چرخه اطلاعرسانی منجر شود.
رسانهها قرار نیست بر اساس میزان نزدیکی به مدیران یا نوع رابطه با روابط عمومیها، میان «دعوتشده» و «دعوتنشده» دستهبندی شوند. وقتی یک سازمان یا مجموعه تصمیم به برگزاری نشست خبری میگیرد، موضوع فقط دعوت از چند خبرنگار نیست؛ بلکه مسئله، حق افکار عمومی برای دسترسی به اطلاعات و حق رسانهها برای طرح پرسشهای متنوع و گاه چالشبرانگیز است.
روابط عمومی حرفهای، روابط عمومیای نیست که صرفا اخبار سازمان را منتشر کند یا رسانههایی را انتخاب کند که پرسشهایشان برای مدیران مطلوبتر و کمهزینهتر است. روابط عمومی باید پل ارتباطی میان سازمان، رسانه و افکار عمومی باشد؛ نه فیلتری برای تعیین اینکه چه رسانهای حق حضور و چه رسانهای حق پرسشگری دارد.
البته هیچ سازمانی نمیتواند در همه برنامهها از تمام رسانهها دعوت کند و محدودیتهای اجرایی امری طبیعی است. اما اگر رسانهای از یک نشست خبری یا برنامه اطلاعرسانی حذف میشود، این تصمیم باید بر مبنای ضابطهای روشن، حرفهای و قابل دفاع باشد؛ نه بر اساس سلیقه فردی، مناسبات شخصی یا ترجیح مدیران.
اعتماد میان رسانهها و سازمانها زمانی شکل میگیرد که قواعد اطلاعرسانی شفاف، قابل پیشبینی و برابر باشد. اگر قرار است از شفافیت، پاسخگویی، دسترسی آزاد به اطلاعات و احترام به افکار عمومی سخن بگوییم، این اصول باید از همان مرحله دعوت رسانهها آغاز شود.
رسانه ابزار روابط عمومی نیست؛ شریک حرفهای در اطلاعرسانی و ناظر عملکرد سازمان است.
حق پرسشگری رسانهها نباید امتیازی وابسته به رابطه باشد. روابط عمومیها باید زمینه حضور و پرسشگری حرفهای و متنوع رسانهها را فراهم کنند؛ چراکه در نهایت، مخاطب اصلی این ارتباط نه مدیران و نه روابط عمومیها، بلکه افکار عمومی است.
در یک جمله حق پرسش، انتخابی نیست.
