کد خبر: 61152

تاریخ انتشار: 19 دی 1399 19:43

من خویشاوند نزدیک هر انسانی هستم که...

یادداشتی از ‌آیدا شاملو (سرکیسیان)

به یاد فاخته افتادم. این پرنده تخمش را در آشیانه پرندگان دیگر و کنار تخم‌های آنها می‌گذارد. جوجه‌فاخته که از تخم در‌آمد، قدری که جان گرفت، تخم‌های پرنده صاحب لانه را یکی‌یکی بیرون می‌اندازد. پرنده مادر که او را جوجه خود می‌پندارد برایش غذا می‌آورد و جوجه‌فاخته آن‌قدر می‌خورد تا آن‌که بزرگ‌تر از پرنده صاحب لانه می‌شود! ولی باز می‌ماند و می‌خورد و...‌

ما دوستان شاملو چه خوب می‌دانیم که او در تمام عمر تا چه حد از انحصارطلبی بیزاری می‌جست!

به‌رغم تلاش‌هایی که در بیست سال پس از غیاب احمد شاملو به کار بسته‌ام، هرگز موفق نشده‌ام که هیچ مداخله و نظارتی بر روال کار و مطالب منتشرشده در سایت رسمی احمد شاملو داشته باشم؛ تا آن‌جا که حتا سایت «خانه‌موزه بامداد» که حاصل همکاری ما و تلاش داوطلبانه دوازده جوان دوستدار و علاقه‌مند به شاملو بود و در زیردامنه سایت رسمی بارگذاری شده بود، پس از مدتی کوتاه بی‌هیچ اطلاع و مشورت به بهانه به‌روزرسانی نشدن، به یک اشارت یکباره از روی سایت حذف شد و ثمره همت و تلاش جمعی به‌سادگی بر باد رفت. چه کنیم، مطالبه‌گری را به ما نیاموخته‌اند.

سایت رسمی احمد شاملو چنان‌که از نامش پیداست می‌بایست مختص نشر آثار احمد شاملو باشد، نه تریبون شخصی یا گروهی خاص.

چندسالی‌ست که حقوق و اختیارات مادی‌ام را به‌عنوان احدی از ورثه به مؤسسه

الف. بامداد هبه کرده و حقوق و اختیارات معنوی‌ام را به‌عنوان‌ سرپرست آثار احمد شاملو نیز به این مؤسسه سپرده‌ام. از این رو مؤسسه در آینده، همچون اکنون، به‌صورت شورایی رسیدگی به اموری همچون نظارت بر چاپ و هر صورت انتشار آثار شاملو، اداره خانه‌موزه بامداد و برگزاری جایزه شعر احمد شاملو و... را عهده‌دار خواهد بود. از سخنان ناروا و بی‌پایه‌ای که بداندیشانه در سایت شاملو به افراد محترمی همچون اعضای مؤسسه الف. بامداد، ناشرها و شاعرهای شرکت‌کننده در جایزه شعر و داورهای آن نسبت داده شده، سخت آزرده‌خاطرم.

جایزه شعر شاملو در آغاز راهی‌ست دشوار، این جایزه یک فرصت است و هم‌پای جوایز ادبی مستقل دیگر ـ‌فارغ از نامی که بر پیشانی دارندـ در ایجاد پویایی در فضای شعر، مسئله کردن شعر به‌مثابه آینه تمام‌نمای فرهنگ و ساختارهای ذهنیِ تاریخی‌اجتماعی و در برانگیختن توجه جامعه به اهمیت فراموش‌شده شعر امروز می‌کوشد. جایزه شاملو پس از شش دوره تلاش برای بقا، به‌واسطه نقدپذیری و ساختارمندی‌اش تداوم یافته است. اگرچه امروز شعله امیدی‌ست خرد، اما تواند بود که با حسن نیت و اشتیاق دست‌اندرکاران و حمایت مؤسسه الف. بامداد و جامعه شعری، در راستای اندیشه شاملو مبنی بر تلقی شعر به‌مثابه عنصری رهایی‌بخش و تأکید او بر عاملیت زبان، گسترش یابد، مرزها را درنوردد و سرانجام روزی مشعلی فروزان و روشنایی‌بخش شود.

«آن‌که می‌اندیشد

به ناچار دم فرو می‌بندد

اما آنگاه که زمانه

زخم‌خورده و معصوم

به شهادتش طلبد

به هزار زبان سخن خواهد گفت».

خانه بامداد

17 دی 1399

منبع: شرق